Follow us on Facebook!
Follow us on Twitter!
Follow us on Youtube!


Пациенти со миелома Европа (MPE) доби голем опсег на прашања од членови, пациенти со миелом и пациенти со АЛ амилоидоза за влијанието што ситуацијата предизвикана од КОВИД-19 (коронавирус) ќе го има врз третманот и грижата.

За да се одговори на овие прашања и да се разбере влијанието во различни европски земји, MPE разговараше со експерти и ги разгледуваше националните упатства за третман. Подолу се дадени прашања и одговори (Q&A) за тоа како пациентите, болничките состаноци и клиничките испитувања може да бидат засегнати за третманот.

Ако имате дополнителни прашања или коментари, ве молиме да ни ги пратите по е-пошта на следнава адреса info@mpeurope.org.

Забелешка: многу е важно пациентите да зборуваат со својот лекар, медицинска сестра или тим за здравствена заштита за да разговараат за специфични прашања релевантни за нивниот третман и нега. Пациентите треба да продолжат да одат на прегледи во болницата и да продолжат со нормално примање на терапија, освен ако не е поинаку упатено од страна на нивниот лекар, медицинска сестра или тим за здравствена заштита.

 

ПРАШАЊА ПОВРЗАНИ СО ТРЕТМАНИ

Дали третманот на пациенти со миелом и АЛ амилоидоза ќе биде засегнат за време на ширењето на КОВИД-19?

Пациентите со миелом и АЛ амилоидоза треба да бидат подготвени за промени во нивниот третман за време на појава на КОВИД-19.

Пациентите се изложени на поголем ризик од КОВИД-19 затоа што миеломот и АЛ амилоидозата и нивните третмани ја слабеат можноста на имунолошкиот систем да се бори против инфекција. Поради оваа причина, советот е пациентите со миелом и АЛ амилоидоза да останат дома за да ја намалат веројатноста за фаќање на КОВИД-19.

Лекарите ќе ги балансираат ризиците и придобивките од пациентите кои одат на прегледи во болници за да добијат третман. Во соработка со пациентите, тие ќе проценат дали може да се направат какви било промени во третманот за да се намали бројот на посети во болница.

Пациентите треба да разговараат со својот лекар, медицинска сестра или тим за здравствена заштита за тоа дали нивниот третман ќе биде погоден во ова време.

 

Како ќе биде погоден третманот на пациенти со миелом и АЛ амилоидоза?

Советите што пациентите ги добиваат за промени во третманот ќе варираат и зависат од индивидуалните околности. Советите исто така може да зависат од околностите во одредена земја, како што се бројот на пациенти со КОВИД-19, капацитетот на единиците за интензивна нега, достапноста на алтернативни третмани и националното водство.

За некои пациенти нивниот третман ќе продолжи како нормален. Сепак, на други пациенти може да им се препорачаат промени во третманот, како што се:

  • Намалување на фреквенцијата на администрација, кога доказите го поддржуваат ова (т.е. поретко примање на третман).
  • Префрлување на орален режим на третман (на пр. таблети што треба да се земаат дома).
  • Примање на поткожни инекции на третман дома, каде што е подржано од здравствениот систем.
  • Одложување на процедури како што е трансплантација на автологни матични клетки до иден датум, каде што е клинички да се направи така.
  • Изменување или одложување на учеството во клиничко испитување.
  • Намалување на дозата на одредени третмани (на пр. намалување на дозата на стероиди за да се спречи понатамошно слабеење на имунолошкиот систем).
  • Целосно престанување на третманот, кога е клинички дозволиво да се стори тоа (на пр. кога пациентот е во добра ремисија).

Било какви промени во третманот треба да бидат направени во дискусија помеѓу пациент, неговиот лекар и тимот за здравствена заштита. Одлуките ќе се засноваат на клинички докази и на клиничка проценка.

Пациентите треба да зборуваат директно со својот лекар, медицинска сестра или тим од здравствена заштита доколку имаат какви било прашања или грижи во врска со промените во третманот во ова време.

 

Како ќе се влијае на трансплантацијата на автологни матични клетки за време на ширењето на КОВИД-19?

За време на ширењето на КОВИД-19, планираната трансплантација на автологни матични клетки (ASCT) за пациенти може да се одложи во посоодветно време.

Терапија со висока доза (обично мелфалан со висока доза) и самата процедура ASCT го ослабнуваат имунолошкиот систем и потенцијално ги прават пациентите со миелом и АЛ амилоидоза поподложни и помалку способни да се борат со инфекции како КОВИД-19. Пациентите кои се подложени на ASCT, исто така, треба редовно да присуствуваат на болнички прегледи за набудување, зголемувајќи го ризикот од пренесување на КОВИД-19 преку социјални интеракции.

Одлуката за тоа дали ASCT ќе продолжи во ова време, може да се донесе само помеѓу пациент и неговиот лекар. Оваа одлука веројатно ќе се заснова на специфични фактори, вклучувајќи:

  • Ризикот од миелом напредува ако тие немаат ASCT.
  • Способноста на болницата ефикасно да ги изолира пациентите кои се подложени на ASCT.
  • Капацитетот на единицата за интензивна нега во болницата.
  • Товарот на КОВИД-19 во регионот и земјата во која се наоѓа болницата.

Како и со сите одуки за третман, за време на ширењето на КОВИД-19, придобивките и ризиците на пациент кој е подложен на АSCТ мора да бидат избалансирани. Во повеќето европски земји, ASCT се одвива само таму каде што се смета за најдобар и најсоодветен начин на дејствување кај пациентот.

Ако пациентите имаат какви било специфични прашања или грижи во врска со нивниот ASCT, тие треба да разговараат директно со нивниот лекар, медицинска сестра или тим за здравствена заштита.

 

Ако трансплантацијата на автологни матични клетки е одложена, каков третман ќе добијат пациентите?

Ако на пациентот со миелом или АЛ амилоидоза му е одложена трансплантацијата на автологна матични клетки (ASCT), лекарот ќе разговара со него за алтернативен третман. Во повеќето случаи, лекарот ќе го продолжи бројот на циклуси на индукциска терапија што пациентите ја примаат пред ASCT.

Индукциската терапија се состои од комбинација на третмани, обично вклучувајќи хемотерапија, нов агенс и стероид. Тој е дизајниран да го нанесе миеломот на пациентот во длабока ремисија пред да подлегне на ASCT.

При нормална трансплантација, пациентите се подложени на одреден број на циклуси на индукциска терапија и потоа се движат кон ASCT. Сепак, поради ситуацијата со KОВИД-19, лекарите може да одлучат да го продолжат бројот на циклуси. Целта е да се одржи одговорот на пациентот на индукциска терапија, овозможувајќи им да го одложат ASCT до подоцнежен датум. Алтернативно, во некои болници, лекарите може да го задржат истиот број на циклуси на индукција како и обично, но потоа да паднат на пониска доза на одржување на третманот – или со иста комбинација од два-три лека или со одржување на леналидомид. Со тековниот третман на миелом, пациентите можат да постигнат многу длабоки и трајни реакции на индукциската терапија, па затоа е можно безбедно да се одложи трансплантацијата. Научните докази исто така покажуваат дека резултатите од пациентите не се негативно погодени доколку ја одложат трансплантацијата.

 

Што ако пациентот не постигне добара реакција на нивната индукциска терапија?

Како и со сите други третмани со миелом, лекарите постојано ќе ја прегледуваат реакцијата на пациентот на индукциска терапија и ќе го изменат пристапот кон третманот доколку пациентот не реагира добро. Ова може да вклучува префрлување на алтернативен режим на третман или додавање на дополнителни циклуси на лекување.

 

Како ќе се влијае на третманот со венски и поткожни лекови за време на појава на КОВИД-19?

За време на тековната појава на КОВИД-19, лекарите ќе го прегледуваат третманот на пациентите од случај до случај. Овој преглед треба да се направи во консултација со пациентот и ќе вклучува проценка дали е потребно тие да продолжат да одат во болница за да добиваат поткожен (т.е. инекција преку кожата) или ИВ (т.е. инфузија преку вена) третман, доколку е соодветно.

Ако пациентот во моментот прима инфузија или поткожен третман кој добро влијае врз нив, или тоа е единствената достапна опција, тие ќе продолжат да го примаат и ќе биде побарано да присуствуваат на болнички прегледи како вообичаено.

Во некои околности, измената на дозата или администрацијата на третманот може да се смета за соодветен курс на дејствување. Ова ќе се заснова на клинички докази и треба целосно да се објасни на пациент.

Примери за кои МPЕ е запознаен во европските болници вклучуваат:

  • Намалување на третманот со карфилзомиб на еднаш неделно, наместо на двапати неделно, врз основа на докази од клинички испитувања.
  • Спроведување на програми за домашна администрација на бортезомиб (Velcade®), каде што е безбедно, изводливо и соодветно.
  • Намалување на фреквенцијата на инфузии на даратумумаб (daratumumab), со оглед на долг живот на траење на третманот.
  • Замена на поткожни и ИВ инхибитори на протеазом (како што се бортезомиб и карфилзомиб) со оралниот инхибитор на протеазом иксазомиб (ixazomib) (Ninlaro®).

Во зависност од тоа како пациентот реагира, може да биде соодветна точка да се запре третманот ако е постигнат значаен и траен одговор.

Уште поважно, сите промени направени во третманот треба да се направат во консултација со пациентите. Ако пациентите имаат проблеми или грижи, тие треба да зборуваат директно со нивниот лекар, медицинска сестра или тим за здравствена заштита. Важно е пациентите да продолжат да присуствуваат на болнички состаноци и да ги земаат нивните третмани за миелом како вообичаено, освен ако не е поинаку посочено од нивниот лекар, медицинска сестра или тим од здравствена заштита.

 

Што ако пациентот треба да започне на нов третман, што вклучува инфузија или поткожна апликација?

Ако пациентот сака да започне нов третман со инфузија или поткожен третман, лекар за миелом и/или АЛ амилоидоза веројатно ќе процени дали е тоа соодветно лекување за пациент за време на појава на КОВИД-19.

Многу пациенти ќе продолжат со нивниот третман како што е планирано, доколку ова се смета за најдобра опција.

Сепак, некои пациенти може да бидат ставени на алтернативен режим за орален третман, што може да го земат дома. Постојат голем број на безбедни, ефективни и рутински користени орални режими кај миелом и АЛ амилоидоза како што се помалидомид (Imnovid®), леналидомид (Revlimid®) и иксазомиб (Ninlaro®).

 

Што ако алтернативите за орален третман не се достапни во мојата земја?

Достапноста на некои лекови и начинот на нивно користење ќе зависи од финансирањето од националните здравствени системи.

Во некои земји, како што е Шпанија, оралниот инхибитор на протеазом иксазомиб, во моментов не е финансиран од здравствениот систем за пациенти.

Овие ограничувања може да го отежнат пристапот на пациентите и нивните лекари во одредени режими на орален третман во ова време.

Многу национални здравствени системи, тела за надомест и лекари работат на решавање на предизвиците за пристап до лекови во овие исклучителни периоди. Внимавајте на објавените упатства и разговарајте со вашиот лекар ако имате какви било специфични прашања или грижи.

MPE исто така работи со фармацевтски компании, лекари и наши членови во одделни земји за да ја разбере ситуацијата низ цела Европа и да ги идентификува и разговара за решенијата за решавање на овие предизвици.

 

Како ќе се влијае на мојот третман со стероиди за ова време?

Стероидите дексаметазон и преднизолон имаат имуносупресивни ефекти, намалувајќи ја можноста на имунолошкиот систем да се бори против инфекции. За пациенти со миелом и АЛ амилоидоза, кои веќе се повеќе подложни на инфекција, ова може дополнително да ја намали нивната способност да се борат со КОВИД-19.

Многу пациенти со миелом и АЛ амилоидоза во моментов ќе земаат дексаметазон или преднизолон како дел од нивниот третман, или во комбинација со други лекови или како терапија со голема доза. Лекарите ќе ја прегледаат дозата на стероиди што пациентот прима како дел од нивниот третман и ќе одлучи дали е соодветно да се намали дозата или дури и да се запре стероидите во целост.

Измената на дозата на стероиди е нешто што се прави често во европската клиничка пракса, со оглед на ефектите што тие можат да ги имаат врз квалитетот на животот на пациентот (на пр. промени во расположението, несоница). Искуството што го имаат лекарите со овој третман ќе ги води во донесувањето одлуки со пациентите.

 

Како ќе се влијае на мојот третман со бифосфонат за време на ширењето на КОВИД-19?

Многу пациенти со миеломи добиваат третман со бисфосфонати (на пр. лекови за зајакнување на коските) за заболување на миелома на коските. Интравенскиот бифосфонат, золедронска киселина е стандард за третман со бисфосфонат за нега во многу европски земји – особено за ново дијагностицирани пациенти. Во некои болници може да се користи интравенски бифосфонат памидронат.

На пациентите на кои им е потребен третман со бифосфонат, може да им се понуди орален бисфосфонат содиум клодронат, како алтернатива на интравенски бифосфонати во ова време. Лекарот исто така може да ја намали фреквенцијата на дозата на интравенски бифосфонат, на пример, золедронска киселина може да се дава еднаш на три месеци.

Онаму каде што пациентите во моментот примаат золедронска киселина и долго време се наоѓаат, третманот со бифосфонат може да се запре за време на појавување на КОВИД-19 бидејќи нивната болест на коските е под контрола.

 

ЗАКАЖУВАЊЕ НА БОЛНИЧКИ ПРЕГЛЕДИ

Како ќе бидат погодени болничките закажувања за пациенти за време на ширењето на КОВИД-19?

Многу центри за третман на миелом и АЛ амилоидоза во Европа ги разгледуваат нивните пациенти на принцип случај-по-случај и оценувањето дали планираните амбулантски посети во болница (на пример, за следење на болеста, тестови на крвта и третман) се потребни.

Во повеќето болници, пациентите ќе бидат повикани од лекар, медицинска сестра или член на здравствениот тим за да изготват план за нивно лекување и нега во тековниот период.

За пациенти со ниско-ризичен тлеечки миелом и моноклонална гамопатија со неопределено значење (МGUS), веројатно е дека сите претстојни прегледи ќе бидат презакажани за подоцнежен датум кога мерките за социјално растојание ќе бидат олабавени. Ова може да се примени и кога пациентот бил под ремисија (на пр. стабилна болест) долг период и не доживува никакви симптоми.

Некои прегледи во болници може да бидат неизбежни за пациентите, но здравствените тимови работат напорно за да ја намалат потребата за доаѓање во болница каде што е можно. Многу болници се движат кон телемедицина, каде прегледите и дискусијата за резултатите од тестот на крвта се одвиваат преку телефон или преку видео-повик, доколку е соодветно. Лековите на рецепт за миелом и АЛ амилоидоза, исто така, можат да бидат доставени по пошта на пациентите за да ги спасат од одење во болничките аптеки за да ги соберат. Во некои случаи, на старателите ќе им биде дозволено да собираат лекови од болничките аптеки за да ги избегнат пациентите да одат во болница.

Пациентите треба да разговараат со нивните здравствени тимови за да разберат точно како ќе бидат погодени нивните болнички прегледи.

 

КЛИНИЧКИ ИСПИТУВАЊА

Како ќе бидат погодени клиничките испитувања во ова време?

Клиничките испитувања бараат пациентите да присуствуваат на чести болнички прегледи за третман, нега и следење. Некои клинички испитувања исто така може да вклучуваат доста интензивни процедури како што се CAR-T, за кои е потребна поддршка од единиците за интензивна нега со оглед на невротоксичните несакани ефекти (на пр. синдром на ослободување на цитокин). Од овие причини, учеството на пациентите и вклучувањето во клинички испитувања може да бидат погодени во наредните месеци.

MPE работи на добивање на претстава за тоа како се погодени клиничките испитувања предводени од индустријата и академските студии се за време на појава на COVID-19 за појава на миелом и АЛ амилоидоза. И покрај тоа што може да варира од болница до болница, во моментов сме свесни за следното влијание:

  • Во многу болници постои политика за прекривање за да се запре регрутирање на нови пациенти во клинички испитувања на миелом и АЛ амилоидоза. Тековното учество во клиничките испитувања, каде што пациентите се веќе запишани, лекарите разгледуваат од случај-до-случај и разговараат со пациентите.
  • Некои клинички испитувања се одложени и повеќе не регрутираат пациенти да учествуваат во ова време. Овие ќе бидат отворени за учество подоцна. Многу испитувања во клинички студии на CAR-T и прва фаза (на пример, кога третманот е експериментален и бара опсежен мониторинг е суспендиран во некои болници.)
  • Другите клинички испитувања може да имаат ревидирани протоколи за да се прилагоди бројот на прегледи на болнички пациенти. Ова е особено можно кога испитувањето вклучува често користен третман кај миелом или АЛ амилоидоза, бидејќи лекарите не мора да ја следат безбедноста на ист начин како и по експерименталните третмани.
  • Лекарите и координаторите на истажувањето водат разговори за тоа како подобро да обезбедат некои од набљудувањата и состаноците поврзани со испитувања во далечинско поставување (на пр. преку телефон).
  • Ако пациентот е веќе запишан на клиничко испитување и нивниот третман е засегнат, тие ќе бидат информирани од нивниот лекар и ќе дискутираат за соодветниот третман. Потоа, ќе се водат разговори околу алтернативните опции за третман кои ќе им овозможат да ги намалат посетите во болница или да го добијат нивниот третман дома.

Кога клиничкото истражување е единствената достапна опција за пациент, лекарите и истражувачите работат на тоа да обезбедат пациентите да продолжат да примаат третман и да учествуваат во клиничкото испитување. MPE е исто така свесен за сочувствителни програми за употреба на нови лекови во миелом кои се користат во некои земји за да им овозможат на пациентите пристап до третмани надвор од клиничкото испитување.

 

ПРИЗНАНИЕ

Пациенти со миелом во Европа би сакало да ги признае лекарите кои дадоа информации за состојбата со КОВИД-19 и неговите влијанија на миеломот и АЛ амилоидозата.

Благодариме за нивниот вреден придонес на:

  • Проф. Д-р Хајнц Лудвиг, професор по интерна медицина и хемато-онкологија и претседател на Институтот за истражување на карцином Вилхелмин во Одделот за медицина I, Центар за онкологија и хематологија, Вилхелминенспитал, Виена, Австрија.
  • Д-р Ана Суреда, раководител на хематологија во Каталонскиот институт за онкологија, Барселона, Шпанија
  • Проф. Д-р Мохамад Моти, професор по хематологија и раководител на одделот за хематологија и клеточна терапија во болницата Сен Антоан на Универзитетот Пјер и Марија Кири, Париз, Франција.
  •  Д-р Мишел Делфорге, професор по медицина на Катедрата за хематологија на католичкиот универзитет во Левен, Белгија.
  •  Д-р Шарлот Паулин, Институт за истражување на ракот, Лондон, Велика Британија.
  • Проф. Д-р Херман Ајнселе, професор по интерна медицина и беше директор на Одделот за внатрешна медицина II на Универзитетската болница Вирцбург, Германија.

 

Преведено од Ibidem Group